เฮ้อ...

 

จะต้องถอนใจอีกสักเท่าไร

โลกแห่งความเป็นจริงไม่เคยเป็นอย่างใจ

วันและคืนเปลี่ยนหมุนให้เราวิ่งตามเรื่อยไป

โตแล้ว...ทุกอย่างเปลี่ยนไป...

 

การเป็นผู้ใหญ่มันไม่ง่ายเลย

มันไม่คุ้นไม่เคย ยิ่งคิด..ยิ่งเหนื่อยใจ..

ไม่มีเวลาเหลือไว้ฝัน..ไว้คิดถึงใคร...

โตแล้ว...ต้องทำอย่างไร...

 

-----------------------------------------------------------------------

 

พื้นที่เล็กๆ ของความเป็นเด็ก ที่อยู่ในตัวเราอย่างเงียบๆ สงบเสงี่ยมเจียมตัว

ไม่เคยร้องขอให้เราต้องหันมาสนใจ

ไม่เคยร้องขอพื้นที่มากกว่าเดิม

 

หากแต่ เมื่อโลกแห่งความเป็นจริงที่เราได้เจอ

มันโหดร้าย บีบคั้น กดดัน

จนเบียดบังพื้นที่เล็กๆ นี้ ให้เล็กลงเรื่อยๆ

จนกระทั่งวันนึง...เด็กน้อยเจ้าของพื้นที่เล็กๆ นั้น

ต้องออกมาเรียกร้อง เพื่อไม่ให้พื้นที่อันน้อยนิดที่เขามีเหลืออยู่นั้น

เล็กเกินไปจนเขาอยู่ไม่ได้ และต้องหายไปจากเราในที่สุด

 

----------------------------------------------------------------------

 

ขอพื้นที่เล็กๆ ให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม?..

ไม่ว่านานเท่าไรก็ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า?

ให้ความสดใสยังอยู่กับเรา อย่าให้ใครเขามาแย่งไป

 

แค่เพียงอยากขอพื้นที่เล็กๆ ให้ยังเป็นเด็กไปนานๆ

ให้เรายังได้ฝัน ให้เรายังยิ้มได้..

โลกแห่งความจริงมันจะดีหรือร้าย..

เก็บความเป็นเด็กในหัวใจเอาไว้...

 

-----------------------------------------------------------------------

 

ตอนนี้เด็กน้อยในตัวกำลังร้องไห้..

 

แต่เอาขนมให้กินแล้ว เดี๋ยวก็คงหยุดร้องล่ะ!

 

*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+

 

โลกของผู้ใหญ่มันโหดร้ายอย่างนี้เสมอเหรอ...? 

 

มันเป็นเรื่องแย่มากนะ ที่บางทีเราก็ไม่อาจรู้ได้ว่า

คนที่เราเห็นว่าเค้าทำดี พูดดีกับเราสารพัด

ลับหลังแล้วเค้าพูดถึงเรายังไงบ้าง

 

เจอมาแล้ว คนที่ต่อหน้าพูดเพราะ เพราะต้องการให้เราทำนู่นทำนี่ให้

แต่พอลับหลังแล้วก็นินทาเรา ซะงั้น...

 

รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้หรอก ที่เราจะทำอะไรถูกใจใครไปซะหมด

แต่ว่า ช่วยทำอะไรให้เหมือนกันทั้งต่อหน้าและลับหลังได้ไหม?

เราจะได้รู้ว่าควรจะทำตัวยังไงเหมือนกัน...

 

นะ...

 

เคยได้ยินไหม เพลงที่เค้าสอนร้องตอนอนุบาลน่ะ

 

"ความจริงใจเป็นสมบัติของผู้ดี.."

 

(น้องข้างหลังกระซิบบอก "ความเกรงใจพี่ ความเกรงใจ ไม่ใช่ความจริงใจ")

 

อ้าวเหรอ!...เจ๊จำผิด..แหะๆ

 

แหม อนุบาลนี่มันก็นานมากกกกกแล้ว

ก็ต้องมีลืมกันบ้างนิ หุหุหุ

 

---------------------------------------------------

 

บ่นแค่นี่แหละ..

 

ไปละ

 

...บนถนนสายหนึ่ง...

 

 

     บนทางเดินเล็กๆสายหนึ่ง.. หอยทากตัวหนึ่งกำลังเดินทาง...

            หอยทากไม่เดิน.. ไม่วิ่ง.. แต่เคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ..

                   เจอกิ่งไม้ขวางหน้า.. ก็ค่อยๆคลานข้ามไป

                          ไม่สะดุด.. ไม่หกล้ม.. ไม่เจ็บตัว..

   

     

 

     บนทางเดินเล็กๆสายเดียวกัน.. คนอีกคนหนึ่งกำลังเดินทาง...

             คน.. เดินบ้าง.. วิ่งบ้าง..

                   สะดุดกิ่งไม้ที่ขวางหน้า หกล้มไปตามทาง..

                          เจ็บตัว.. และเจ็บใจ..

 

  คนคิดอยากเป็นหอยทาก เพราะอยากเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง

  และอิจฉาหอยทากที่ไม่เคยล้ม ไม่เจ็บตัว

 

  หอยทากคิดอยากเป็นคน ไม่ใช่เพราะอยากเดินหรืออยากวิ่ง..

  แต่เพราะอยากหกล้มเป็น อยากมีประสบการณ์เคยหกล้มบ้าง

  จะได้รู้ว่า ความเจ็บเป็นอย่างไร.. และเรียนรู้ที่จะลุกขึ้นมาด้วยตัวเอง

 

  แล้วเธอล่ะ.. เลือกที่จะเป็นอะไรกัน?

 

*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*

 

  เมื่อ 2 เดือนก่อน ช่วงที่ฝนตก มีโอกาสได้ไปนั่งดูหอยทากที่ลานพิกุลมา...

  มองไปมองมา มันก็เป็นสัตว์ที่มีวิถีชีวิตน่าสนใจดี... มีหลายอย่างที่อยากรู้ อยากถามมัน

 

  เวลาปกติมันไปอยู่ไหนกัน.. มันกินอะไรเป็นอาหาร..

    เคลื่อนที่ช้าแบบนี้ วันๆนึงไปได้ไกลแค่ไหน..

  เกิดอยากไปกินข้าวที่ยูเนี่ยนต้องใช้เวลาเดินทางกี่วัน..

    มันจะเหนื่อยใจไหม ถ้าเดินไปได้ครึ่งทางแล้วนึกได้ว่าลืมของไว้ที่บ้าน

  มันเคยมีเรื่องไม่สบายใจ..รึปล่าว แล้ว..มันอยากจะหกล้มและเจ็บปวดแบบคนจริงๆน่ะเหรอ...

 

                                 

 

*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*

 

  ไม่มีใครอยากเจ็บปวดหรอก.. แต่ถ้าให้เลือก ก็คงเลือกที่จะเป็นคนแบบนี้แหละ

         เลือกที่จะล้มบ้าง เจ็บบ้าง ดีกว่าไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย...

 

  "..ล้มบ้างก็ได้.. แพ้บ้างก็ได้.. ก็แค่หกล้มแล้วลุกขึ้นยืนใหม่.. แพ้.. ก็แค่ต้องเข้าใจ..

     ล้มบ้างก็ได้..แพ้บ้างก็ได้.. ชนะมันคงไม่ยิ่งใหญ่.. หากคำว่าแพ้นั้น..ยังไม่เข้าใจ..."

 

  การหกล้ม อย่างน้อยก็ทำให้เราได้รู้ว่า.. ใครบ้างนะ ที่จะคอยอยู่เคียงข้าง และยื่นมือมาดึงเราให้ลุกขึ้น..

 

  ล้มบ้างก็ได้.. เพียงแต่อย่าลืมว่า.. เราจะนอนอยู่ที่พื้นอย่างนั้นตลอดไปไม่ได้..

         นอกจากจะไม่เกิดประโยชน์แล้ว.. ยังกีดขวางทางคนอื่นอีกด้วย...นะ...

 

                               

 

--------------------------------------------------------------

ปล. รู้หรือไม่ว่า...?

 

     1. ความเร็วเฉลี่ยในการเคลื่อนที่ของหอยทาก คือ 1 mm/s

        เท่ากับชั่วโมงนึง มันจะคลานไปได้ไกล 6 cm อืม...

 

     2. หอยทากที่เล็กที่สุดมีขนาดเล็กกว่า 1 mm ส่วนหอยทากที่ใหญ่ที่สุด ใหญ่ได้ถึง 80 cm

         (ลองนึกภาพเดินผ่านลานพิกุลแล้วเจอหอยทากตัวเท่าม้าหินหน้า คนอ.สิ บรื๋อ!!!)  

 

                   

 

     3. หอยทากมีหัวใจและระบบหมุนเวียนเลือด มีปอดไว้หายใจและมีไตไว้ขับถ่าย (เหมือนคนเลย)

 

     4. หอยทากมีตาและจมูกด้วยนะ ไอ้จุดดำๆตรงเสาอากาศสองข้างที่เราเห็นนั่นล่ะตามัน

         ส่วนหนวดเล็กๆอีกสองอันข้างล่าง ทำหน้าที่ในการรับกลิ่นและสัมผัส  (นี่ก็เหมือนคน)

 

         

 

     5. หอยทากมีทั้งเพศผู้ เพศเมีย และสองเพศในตัวเดียวกัน... (อันนี้ยิ่งเหมือนคน..หุหุ)

 

     6. หอยทาก (บางชนิด) ปฏิสนธิและวางไข่ที่ช่องเปิดเล็กๆที่คอ.. (ดีที่อันนี้ไม่เหมือน.. ไม่งั้นนะ..หึหึหึ!!!)

   

 

                                                      

อาจต่างไปจากที่คิด...แต่ชีวิตก็มีความสุขได้

จำโฆษณาชิ้นหนึ่งของเมืองไทยประกันชีวิตได้ไหม?

“โตขึ้น...อยากเป็นอะไรกันคะ?”

โฆษณาเริ่มต้นในห้องเรียน ด้วยคำถามของคุณครูที่คุ้นเคยคำถามนี้

จากนั้นก็มีคำตอบของคนในต่างสาขาอาชีพด้วยเสียงของเด็ก

ยกมือขึ้นตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสว่า

ความฝันในวัยเยาว์ของพวกเขาคืออะไรกันบ้าง

ซึ่งแต่ละคนที่ตอบคำถาม ล้วนแต่ไม่ได้ทำอาชีพตามที่ตัวเองฝันเลย

ตอนเด็กฝันว่าจะเป็นอย่างหนึ่ง แต่โตมากลับได้เป็นอีกอย่างหนึ่ง

...ลุงช่างตัดผมอยากเป็นหมอ...

...นางรำแก้บนฝันจะเป็นแอร์โฮสเตส...

...นักเคมีอยากเป็นบาร์เทนเดอร์...

...คุณพี่นักมวยอยากเป็นแดนเซอร์...

...ส่วนคุณพี่เชฟก็อยากเป็นจอมยุทธ...

ที่น่าสนใจคือ ถึงแม้ทุกคนจะไม่ได้ทำอาชีพที่ตัวเองฝัน

แต่เราก็เห็นว่าพวกเขายังสามารถยิ้มให้กับชีวิตของตนเองได้... 

ทุกคนในตอนเด็กคงเคยมีความฝันว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร 

ต่างคนก็ต่างฝันกันไป

เมื่อถึงเวลาจริง อาจไม่ได้เป็นอย่างที่ฝันไว้

แต่ทุกคนก็มีความสุขได้ ความสุขในการใช้ชีวิตที่หลากหลายแตกต่างกัน

แม้จะไม่ได้ใช้มีดผ่าตัด แต่ลุงช่างตัดผมก็มีความสุขที่ได้ใช้มีดโกนหนวด ซอยผมลูกค้า

ป้านางรำมีความสุขกับการได้แต่งหน้า ยืนไหว้สวยๆ แม้จะไม่ได้เป็นแอร์

นักเคมีก็มีความสุขที่ได้ผสมสูตรต่างๆ ยืนเขย่าทั้งวัน คล้ายอาชีพบาร์เทนเดอร์ที่เขาเคยฝัน

สิ่งสำคัญที่สุด ไม่ได้อยู่ที่ความฝันที่ไม่เป็นจริง

แต่มันอยู่ที่ว่า...

เราจะจัดการกับชีวิตของเราอย่างไร

ให้มีความสุขกับสิ่งที่เราเป็นอยู่

"อาจต่างไปจากที่คิด  แต่ชีวิตก็มีความสุขได้”

ประโยคนี้อธิบายได้ชัดเจน

.......

.......

.....

อยากเป็นนักร้องงงงง.....อิอิ

แล้วเธอล่ะ???

**************************************

ชอบโฆษณานี้ ออกมานานแล้วล่ะ น่ารักดี

ไม่ว่าใครๆ ตอนเด็กก็คงเคยโดนถามคำถามนี้

ดูแล้วทำให้ย้อนมาคิดถึงตัวเองว่า

ตอนเด็กๆ เราฝันอยากเป็นอะไรกันบ้างนะ...

แล้วตอนนี้ ความฝันของเราคืออะไรกัน

ยังเป็นความฝันเดิมนั้น หรือเปลี่ยนไปแล้ว?

----------------------------------------------------

เคยได้ยินมาว่า... คนเราอยู่ได้ด้วยความฝันของตัวเอง..

เพราะการมีฝัน ทำให้เราใช้ชีวิตอย่างมีจุดหมาย...

แต่ละคนก็มีฝัน มีจุดหมายที่แตกต่างกันไป

ฝันของบางคนอาจจะอยู่ที่การได้เป็นนักธุรกิจที่ร่ำรวยมหาศาล

ในขณะที่บางคนอาจจะฝันแค่ได้เปิดร้านเล็กๆของตัวเองซักร้าน…

บางคนอาจจะอยากเป็นนักเขียนที่มีงานเขียนดังทั่วโลก

ในขณะที่อีกคนฝันเพียงแค่มีโอกาสเขียนงานให้คนอื่นได้อ่าน..

ไม่ว่าฝันของใคร ก็ยิ่งใหญ่สำหรับคนคนนั้น...

เพราะแต่ละคนมีเหตุผลที่ต่างกันในการที่จะเลือกฝัน

การพยายามทำตามความฝันของตัวเอง

ไม่ว่าสุดท้ายแล้ว ผลของมันจะเป็นยังไง

อย่างน้อยก็ยังดี ที่เราได้ลงมือทำตามสิ่งที่เราฝัน

ความเสียใจที่เกิดจากการไม่ประสบความสำเร็จ

คงน้อยกว่าความเสียใจที่เกิดจากการที่เราไม่ลงมือทำในสิ่งที่เราคิด

เมื่อเราลองลงมือทำอะไรซักอย่าง

ผลลัพธ์ของมันมีอยู่ 2 ทาง คือ สำเร็จ กับ ไม่สำเร็จ 

แต่หากเราไม่ลงมือทำ เราก็ไม่มีแม้แต่ “โอกาส” ที่จะสำเร็จเลย

อย่าละทิ้งความฝัน และโอกาสที่จะทำตามความฝันของตัวเอง

เพราะฉะนั้น มาเริ่มทำตามความฝันกันเถอะ

ไม่ต้องสนหรอกว่าเราจะเริ่มเร็วหรือช้า

มันอยู่ที่ว่า เราเริ่มหรือเปล่าต่างหาก

จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจ ที่ไหนๆก็มีโอกาสเจอฝันแล้ว

แต่กลับไม่ลองพยายามเดินตามทางเพื่อไปสู่ฝันนั้น

ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง จำไว้ว่า “อาจต่างไปจากที่คิด แต่ชีวิตก็มีความสุขได้”

แม้เราจะไม่ได้เป็นอย่างที่ฝันซะทีเดียว แต่เราก็ยังสามารถหาความสุขจากสิ่งที่เราเป็นได้

สำหรับคนที่รู้แล้วว่าฝันของตัวเองคืออะไร

ยินดีด้วยนะ ขอให้เดินทางตามความฝันของตัวเองให้ได้

ทำความฝันกับความจริงให้เป็นสิ่งเดียวกัน แล้วมีความสุขกับมัน

ส่วนคนที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองฝันอยากเป็นอะไร

ยินดีด้วยเช่นกัน เธอยังมีฉันเป็นเพื่อนอีก 1 คน 55555

ประเภทที่ยังไม่รู้ว่าตกลงตัวเองฝันอยากจะเป็นอะไร อยากจะทำอะไร ชอบอะไร

เอาเถอะ  เราลองมาค้นหาไปเรื่อยๆพร้อมๆกัน ซักวันหนึ่งก็คงรู้เอง 

สู้ๆนะ

พยายามเข้าล่ะ...เด็กน้อย...

ปล.       1. เขียนสั้นไปมั้ยเนี่ย...555

             2. ดีใจมากที่สุดท้ายก็หาจุดจบให้เรื่องได้ซะที..เฮ่อ เหนื่อยเหมือนกันแฮะ