Busayamas's profile*+*+*Reflection of one's...PhotosBlogListsMore Tools Help

*+*+*Reflection of one's life*+*+*

Somehow, I'll show the world what's inside my heart, and be loved for who i am

Busayamas Songmuang

Occupation
Location

Windows Media Player

Photo 1 of 80
January 10

งึม...

ได้อีก
December 31

Make Yourself at HOME

Make yourself at HOME!!!
 
ในที่สุดก็พาตัวเองกลับมาอยู่ที่บ้านจนได้
ก็ดี แอบเบื่อกรุงเทพ กลับมาอยู่กับอะไรๆ ที่คุ้นเคยคงช่วยให้ดีขึ้น
 
แต่กลับมาแล้วก็แอบคิดถึงเพื่อนๆ ว่ะ สับสนจริงๆ กรู...

 
วันนี้ไปเที่ยวงานมา อารมณ์ก็คล้ายๆ งานองค์พระ
ก็เลยไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมากมาย ไปเดินแก้เครียด
 
แต่ประเด็นอยู่ที่ ตอนเดินอยู่ในงาน
บังเอิญ..เจอ..ผู้ชายคนนั้น..ที่ฉันแอบหลงรัก..
อันนี้จริงจัง แอบชอบมาตั้งแต่ตอนอยู่ประถมแล้วอ่ะ..
 
นักกีฬา นักวาดรูปประจำโรงเรียน
แอบมองมาตั้งแต่ตอนเค้ายังเป็นเด็กอ้วนๆ  
จนเดี๋ยวนี้เติบใหญ่เป็นหนุ่มเต็มตัว
ที่สำคัญ หน้าตาดี โฮะๆๆๆ
 
เจอครั้งล่าสุดก็ตอนม.ปลาย
แอบกรี๊ด เล่นบาสเก่งโคตร แถมอยู่สีเดียวกัน
กีฬาสีเจ๊ก็เลยเปรมทีเดียว
คุยกันก็ไม่กี่ครั้งหรอก แต่ก็แอบมอง(ตามเคย เหอๆๆ)
 
พอเห็นวันนี้ กรี๊ด น่ารักได้อีกกกกก
 
เฮ้ออออ....(n_n)
 
อัพแค่นี้แหละ เหอๆๆ
 
HAPPY NEW YEAR!!!
November 17

Little Space

ขอพื้นที่เล็กๆ ให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม?
เฮ้อ...
 
จะต้องถอนใจอีกสักเท่าไร
โลกแห่งความเป็นจริงไม่เคยเป็นอย่างใจ
วันและคืนเปลี่ยนหมุนให้เราวิ่งตามเรื่อยไป
โตแล้ว...ทุกอย่างเปลี่ยนไป...
 
การเป็นผู้ใหญ่มันไม่ง่ายเลย
มันไม่คุ้นไม่เคย ยิ่งคิด..ยิ่งเหนื่อยใจ..
ไม่มีเวลาเหลือไว้ฝัน..ไว้คิดถึงใคร...
โตแล้ว...ต้องทำอย่างไร...
 
-----------------------------------------------------------------------
 
พื้นที่เล็กๆ ของความเป็นเด็ก ที่อยู่ในตัวเราอย่างเงียบๆ สงบเสงี่ยมเจียมตัว
ไม่เคยร้องขอให้เราต้องหันมาสนใจ
ไม่เคยร้องขอพื้นที่มากกว่าเดิม
 
หากแต่ เมื่อโลกแห่งความเป็นจริงที่เราได้เจอ
มันโหดร้าย บีบคั้น กดดัน
จนเบียดบังพื้นที่เล็กๆ นี้ ให้เล็กลงเรื่อยๆ
จนกระทั่งวันนึง...เด็กน้อยเจ้าของพื้นที่เล็กๆ นั้น
ต้องออกมาเรียกร้อง เพื่อไม่ให้พื้นที่อันน้อยนิดที่เขามีเหลืออยู่นั้น
เล็กเกินไปจนเขาอยู่ไม่ได้ และต้องหายไปจากเราในที่สุด
 
----------------------------------------------------------------------
 
ขอพื้นที่เล็กๆ ให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม?..
ไม่ว่านานเท่าไรก็ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า?
ให้ความสดใสยังอยู่กับเรา อย่าให้ใครเขามาแย่งไป
 
แค่เพียงอยากขอพื้นที่เล็กๆ ให้ยังเป็นเด็กไปนานๆ
ให้เรายังได้ฝัน ให้เรายังยิ้มได้..
โลกแห่งความจริงมันจะดีหรือร้าย..
เก็บความเป็นเด็กในหัวใจเอาไว้...
 
-----------------------------------------------------------------------
 
ตอนนี้เด็กน้อยในตัวกำลังร้องไห้..
 
แต่เอาขนมให้กินแล้ว เดี๋ยวก็คงหยุดร้องล่ะ!
 
*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+
 
โลกของผู้ใหญ่มันโหดร้ายอย่างนี้เสมอเหรอ...? 
 
มันเป็นเรื่องแย่มากนะ ที่บางทีเราก็ไม่อาจรู้ได้ว่า
คนที่เราเห็นว่าเค้าทำดี พูดดีกับเราสารพัด
ลับหลังแล้วเค้าพูดถึงเรายังไงบ้าง
 
เจอมาแล้ว คนที่ต่อหน้าพูดเพราะ เพราะต้องการให้เราทำนู่นทำนี่ให้
แต่พอลับหลังแล้วก็นินทาเรา ซะงั้น...
 
รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้หรอก ที่เราจะทำอะไรถูกใจใครไปซะหมด
แต่ว่า ช่วยทำอะไรให้เหมือนกันทั้งต่อหน้าและลับหลังได้ไหม?
เราจะได้รู้ว่าควรจะทำตัวยังไงเหมือนกัน...
 
นะ...
 
เคยได้ยินไหม เพลงที่เค้าสอนร้องตอนอนุบาลน่ะ
 
"ความจริงใจเป็นสมบัติของผู้ดี.."
 
(น้องข้างหลังกระซิบบอก "ความเกรงใจพี่ ความเกรงใจ ไม่ใช่ความจริงใจ")
 
อ้าวเหรอ!...เจ๊จำผิด..แหะๆ
 
แหม อนุบาลนี่มันก็นานมากกกกกแล้ว
ก็ต้องมีลืมกันบ้างนิ หุหุหุ
 
---------------------------------------------------
 
บ่นแค่นี่แหละ..
 
ไปละ
 
October 26

Nostalgic Moment

Nostalgic Moment...
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...
 
 
กาลครั้งหนึ่ง...กับซุ้มหน้า คนอ.
กาลครั้งหนึ่ง...กับยูเนี่ยน พี่มร ป้าอ๋อม
กาลครั้งหนึ่ง...กับขนมปังร้านแปะและปลาในสะพานข้ามดาว
กาลครั้งหนึ่ง...กับข้าวเหนียวหมูทอดและตลาดนัดวันพุธ
กาลครั้งหนึ่ง...กับหมูเวลและข้าวเหนียวองค์พระ
กาลครั้งหนึ่ง...กับน้องปุ๊กกี้และป้าหมอน
กาลครั้งหนึ่ง...กับแฮปปี้คูล (แฮบ-ปี้-คูน) และคนขายที่ทำเจ๊นอยได้อีก
(ทำไมมีแต่เรื่องกินวะ เปลี่ยนๆ)
 
กาลครั้งหนึ่ง...กับพระอาทิตย์ที่ขึ้นสว่างคาตา ณ โรงละครทรงพล
กาลครั้งหนึ่ง...กับบ้านผู้ชายสีชมพู  เอ้ย! บ้านชมพูของผู้ชาย
กาลครั้งหนึ่ง...ที่เพื่อนๆ เราได้เป็นดารา (K-Bix, Four-Mod, Girly Berry, หรือแม้แต่ลานนา)
กาลครั้งหนึ่ง...ที่ใครๆ ก็เป็น celebs เอะอะอะไรก็ celebrity ยัน
 
 
 
กาลครั้งหนึ่ง...ที่เมื่อแยกย้ายกันกลับหอ กลับบ้านแล้ว อีกวันก็ได้เจอกันเหมือนเดิม
 
กาลครั้งหนึ่ง...ที่คำว่า "พรุ่งนี้เจอกัน" แปลว่า เจอกันพรุ่งนี้จริงๆ
 
 
กาลครั้งหนึ่ง...ที่เคยหัวเราะจนหายใจไม่ทัน และกาลครั้งหนึ่งเหมือนกัน...ที่เคยร้องไห้จนไม่อยากจะหายใจ... 
 
และกาลครั้งหนึ่ง...ที่แม้แต่ในช่วงเวลาที่ทุกข์ที่สุด
ก็ยังสร้างให้เกิดความทรงจำดีๆ จาก "เพื่อน" ที่คอยอยู่ข้างๆ เสมอ 
 
 
 
กาลครั้งหนึ่งเหล่านั้น...จะเป็นกาลครั้งหนึ่งที่...ไม่ว่าจะนานมาแล้วแค่ไหน ก็จะยังอยู่ในความทรงจำตลอดไป...
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
เรื่องของเรื่อง เมื่อวานออกไปเจอเพื่อนๆ มา
พอได้เจอหน้ากันหลายๆ คนแล้วก็นึกถึงบรรยากาศเก่าๆ
 
นั่งคุย หัวเราะ จิกทึ้ง ด่าทอ ตามประสาเราๆ เฮฮาดี
ถ้ามากันได้ครบก็คงดี...คงสนุกกว่านี้...
 
เมื่อไหร่หนอ...จะมีโอกาสได้เจอกัน "พร้อมหน้า" เหมือนเมื่อกาลครั้งหนึ่งครั้งนั้นอีก...
 
ไม่รู้สิเนอะ ใครจะตอบได้...
 
----------------------------------------------------------------------
 
อีเจ๊โน้ต  ไม่มีมึงชีวิตมหาลัยกูคงแคบกว่านี้เยอะ อีกอย่าง ถ้าไม่มีมึง กูก็ไม่รู้ว่าจะผ่านเรื่องแย่ๆ ไปได้ยังไงจริงๆ          
             แต่ตอนนี้กูชักไม่มั่นใจ เพราะหลักยึดของกู นับวันจะยิ่งบางลงๆ ต่อไปจะต้านแรงลม(จมูกอีกุล)ไหวเหรอ เหอๆ
อีเจ๊ซัน   จับพลัดจับผัว เอ้ย ผลู มาเรียนด้วยกัน ก็เลยได้รู้ ว่าชีวิต "ยังยากได้อีก" ใช่มะเจ๊
             ก็ร่วมทุกข์ กับทุกข์มาก กันต่อไป (ไม่มีสุข 555) ช่วงนี้ดูแลตัวเองนะ เห็นว่าโดนอีหมวยเชือดไปหลายแผล หุหุ
อีหมวย  หนังดอก! คำเดียวอยู่ มึงกับกู ไม่มีคำไหนจะเหมาะไปกว่าคำนี้อีกแล้ว enduring เอ้ย endearing term special for u ว่ะ
             มึงก็อีกตัว ขอบคุณที่อยู่กับกูตลอด แม้มึงจะชอบด่ากู แต่กูรู้ ปากมึงไม่ตรงกับใจหรอก 555 รักมึงนะเว้ย Get Whale Soon นะ!
อีกุล      อย่างที่กูบอก ชีวิตไม่สิ้นก็ดิ้นกันต่อไป อย่างมึง ลมไม่หมดง่ายๆ หรอก ท่อสูบมันดี อิอิอิ
             สู้ๆ นะเมิง อย่าเครียดบ่อยนัก จริงๆแล้วกรูอยากทำให้ได้อย่างเมิงบ้าง แต่กูอาจจะเห็นแก่ความต้องการของตัวเองมากไปก็ได้
กริ๊กซ์    คิดถึงเธอว่ะ ไปเที่ยวกันพอไม่มีเธอแล้วมันแปลกๆอ่ะ เหมือนเสียงหัวเราะมันขาดๆหายๆไป ฟังแล้วดูไม่ครบอ่ะ
             เมื่อไหร่จะกลับมาหัวเราะด้วยกันอีก... ตั้งใจเทรนนะ ดูแลตัวเองด้วย
อีลี่         หาย...หัวไปเลยยยยย กูก็เข้าใจอ่ะนะ แต่มึงช่วยเข้าใจพวกกูด้วยเหมือนกัน..
             แล้วก็ไม่ต้องกลัวเพื่อนๆ จะลืม อย่างที่อีกุลบอก พวกกูก็พูดถึงมึงทู้กทีที่คุยกัน..หึหึหึ
ป๊อป      ต้องกลับไปอีกแล้วสิเนอะ...โถ..อย่างนี้เวลาของกินเหลือจะทำไง หุหุ
             อยู่นู่นดูแลตัวเองเน่อ ออกกำลังกาย ผ่อนคลาย โรคเครียด(ลงพุง)จะได้หายเร็วๆ นะหนู
เนติรัฐ   บ้านน้ำท่วมนี่นา...อย่างนี้แหละ บ้านเพื่อนไม่ท่วม เพราะเพื่อนมาอยู่กรุงเทพแล้วไง หึหึ
             เข้ามาเที่ยวเมืองกรุงบ่อยๆ สิ จะได้เจอกัน กรุงเทพมีรถไฟกะสนามบินด้วย สิงห์บุรีไม่มีให้เล่นน้า
อุสาห์    น้องสาว...ใกล็จะต้องออกมาเผชิญความจริงเหมือนพี่ๆ แล้ว อืม...ใช้เวลาอีก 4 เดือนนี้ให้คุ้มละกัน
            แล้วไว้มาเล่นกันใหม่นะ รักนะจุ๊บบบบ
แยม      เรียนหนัก สู้ๆ แล้วกันนะ
ป้อ        ไม่เจอเลย งงๆ ซะงั้นอ่ะ 
ชิโร่       นี่ก็ไม่ได้ข่าวเลยเหมือนกัน ไว้ได้เข้าม.จะไปหานะ
อีเปิ้ล     อย่างที่พี่เคยบอกแกแหละ ว่าถึงพวกพี่จะด่าแกแค่ไหน แต่จริงๆ แล้วเค้ารักแกทุกคนแหละเว้ย
             ปีสุดท้าย ตั้งใจเรียนนะ งานหนัก แต่เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป...สู้
อีต่อ      ข่าวคราวเงียบหายไปสองสามปีทีเดียว มือถือหายนิ น่าสงสารจริงๆ
            อยู่อุดร อดมาเจอพวกชั้นนี่นา...เหอๆๆ
เจ         โดนเค้าทำร้าย ดีกว่าปล่อยให้เค้าทำร้ายนะ อุ้ย เกี่ยว
แก้ว บัว โบว์ แกรม  และคนอื่นๆ ไว้คงมีโอกาสได้เจอกัน
 
 
ไปละ แล้วไว้เจอกันใหม่
October 02

What am i doing?

เครียด...